Dziś w budynku Pasty w Warszawie odbyła się ważna konferencja poświęcona manipulacjom i nieprawdzie dotyczącej przesiedleńczej akcji wojskowej
mającej za zadanie oczyścić zaplecze UPA w Bieszczadach w latach powojennych – znanej pod nazwą „Akcji Wisła”.

Merytoryczne wystąpienia prelegentów zdruzgotały wszelkie próby zafałszowania potrzeby wykonania tej akcji militarnej i nie tylko- także
obalano jeden po drugim jakiekolwiek zarzuty związane z (ponoć) ludobójczym działaniem akcji.
Nagrane prelekcje po przygotowaniu do rozpowszechnia zostaną umieszczone na serwisie Youtube i udostępnię je na blogu.
Pierwsze nagranie:
Pod Pomnikiem:

Przed pokazem filmu:

Przemówienie Senatora Grzegorza Peczkisa podczas części rozpoczynającej konferencję:

Fragment prelekcji dr Lucyny Kulińskiej:

Prelekcja dr Andrzeja Zapałowskiego:

Pod pomnikiem widok ogólny:

Informacja o obchodach 11 lipca:


Foto z Konferencji i z uroczystości pod pomnikiem:

(senator Grzegorz Peczkis)


(Ewa Siemaszko)


(dr Lucyna Kulińska)

Przypominam prelegentów:
dr Lucyna Kulińska – Kraków „Stan zagrożenia ludności polskiej ze strony band OUN- UPA w latach 1944-1947 w świetle dokumentów Ministerstwa Administracji Publicznej”.

prof. Czesław Partacz – Koszalin „Operacja „Wisła”, a Polska Racja Stanu” dr Andrzej Zapałowski (Uniwersytet Rzeszowski) „Ukraińska narracja w sprawie Operacji ‘Wisła’”.

dr Bogusław Kuźniar (Polskie Towarzystwo Historyczne Oddział w Przemyślu) „Operacja ‘Wisła’ jako realizacja naturalnego prawa RP do obrony swojego terytorium i ludności”.

Artur Brożyniak (IPN Rzeszów) „Działania Przemyskiego Kurenia UPA w okresie operacji”.

Piotr Szelągowski Film: „Zapomnij o Kresach”

Przed konferencją dr Kulińska pokazuje ksero archiwum IPN obecnie w sporej części zniszczone – winnych brak!
Tak kreuje się politykę historyczną w Polsce – niszczy dowody zbrodni.

Jeden z dokumentów – obecni na konferencji mogli zapoznać się z kserem tych dokumentów.

Podczas konferencji wspólnie podpisano pismo wzywające do uchwalenia USTAWY uchwalającej 11 lipca jako Ludobójstwo.
( W sejmie i pod sejmem 7-go lipca. )

Treść projektu ustawy, który pisałem dla Kukiz15:

Projekt Ustawy uchwalenia 11 lipca dniem Pamięci Ofiar Ludobójstwa dokonanego przez nacjonalistów ukraińskich OUN-UPA.
W latach określanych jako czas trwania II Wojny Światowej, doszło między innymi do ludobójstwa dokonanego ze szczególnym okrucieństwem na obywatelach narodowości polskiej zamieszkujących tzw „województwa kresowe” – wschodnie województwa II RP. Ludobójstwo to zostało dokonane przez grupy i oddziały nacjonalistów ukraińskich, z wyszczególnieniem organizacji przedwojennej OUN (Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów) i późniejszej UPA (Ukraińska Powstańcza Armia). W dniu 11 lipca dokonano największego zorganizowanego zbrojnego napadu na polskie osiedla.
Wszelkie cechy działań tych organizacji spełniają warunki międzynarodowej definicji ludobójstwa opracowanej przez Rafała Lemkina i przyjętej przez ONZ w dniu 9.12.1948r. Ludobójstwo podczas tej konwencji ONZ uznano jako szeroko ujęte niszczenie fizyczne i biologiczne członków grup: narodowych, etnicznych, rasowych i religijnych.

Ofiary polskie powinny zostać uczczone należytym dniem pamięci w dniu 11 lipca – stanowi się, co następuje:

Art. 1. Dzień 11 lipca ustanawia się Narodowym Dniem Pamięci „Ofiar Ludobójstwa dokonanego przez OUN-UPA”
Art. 2. Narodowy Dzień Pamięci „Ofiar Ludobójstwa dokonanego przez OUN-UPA” jest świętem państwowym.
Art. 3. Wszystkie instytucje i organy państwowe obowiązane są w tym dniu do wywieszenia flagi państwowej.
Art. 4. Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Uchwalenie dnia 11 lipca dniem Pamięci Ofiar Ludobójstwa dokonanego przez nacjonalistów ukraińskich OUN-UPA


Uzasadnienie:
1.Termin: ludobójstwo (genocide), geneza powstania.
Na bazie wieloletnich badań polskiego prawnika Rafała Lemkina dotyczących eksterminacji grup narodowościowych i religijnych (na przykładzie dezintegracji społeczności ormiańskiej w Turcji w latach 1915-1918) powstało międzynarodowe pojęcie genocide i uznana przez Narody Zjednoczone w dniu 9 grudnia 1948 roku definicja zbrodni ludobójstwa: Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide W oparciu o jego wcześnieejsze prace, szczególnie referat pt. Czyny stanowiące zagrożenie ogólne (międzypaństwowe) uznane za przestępstwa prawa narodów (Referat został odczytany na V Konferencji dla unifikacji Prawa Karnego w Madrycie w październiku roku 1933r). W referacie występuje pojęcie w punkcie drugim: „Akty barbarzyństwa”, na gruncie tegoż przestępstwa w roku 1944 zostało sformuowane przez R. Lemkina pojęcie „ludobójstwa” (ang. genocide) w pracy pt.: Axis Rule in Occupied Europe. Laws of Occupation, Analysis of Government, Proposals for Redress. W rozdziale IX pojawia się określenie terminu ludobójstwa jako „nowy termin i nowa koncepcja” – dla zjawiska niszczenia narodów i grup etnicznych. Ważnym fragmentem tej pracy jest: „ludobójstwo nie koniecznie oznacza natychmiastowe zniszczenie jakiegoś narodu […] Jest raczej zamierzone dla oznaczenia skoordynowanego planu różnorodnych akcji skierowanych na zniszczenie fundamentów grup narodowych, w celu unicestwienia samych tych grup. Celem takiego planu byłby rozkład instytucji politycznych i społecznych, kultury, języka, uczuć narodowych, religii i egzystencji gospodarczej grup narodowych, jak również zniszczenie bezpieczeństwa osobistego, wolności, zdrowia, godności a nawet życia jednostek należących do takich grup. Ludobójstwo jest wymierzone przeciw grupie narodowej jako jednostce, zaś akcje z tym związane wymierzone są przeciw poszczególnym ludziom, nie w charakterze indywidualnym, lecz jako członkom grupy narodowej”. {Axis Rule s.79}
Konwencja ONZ z dnia 9 grudnia 1948r zatwierdziła i ratyfikowała akt w sprawie zapobiegania i karania zbrodni ludobójstwa, wcześniej (w dniu 11 grudnia 1946 roku) uznany przez Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych które postanowiło, że ludobójstwo jest zbrodnią w świetle prawa międzynarodowego.
„Każdy z następujących czynów, dokonany w zamiarze zniszczenia w całości lub części określa się jako ludobójstwo:niszczenie fizyczne i biologiczne członków grup: narodowych, etnicznych, rasowych i religijnych”.
Obecnie jest to Artykuł 2 (fragment): „W rozumieniu niniejszej Konwencji ludobójstwem jest którykolwiek z następujących czynów, dokonany w zamiarze zniszczenia w całości lub części grup narodowych, etnicznych, grupy rasowej lub religijnej, takich jak…” Dalej następuje wyjaśnienie czynów, które są uznane za zgodne z definicją. Pierwszym jest: „killing members of the group” – Zabicie członków tych grup.

2.Ludobójstwo dokonane przez członków grup nacjonalistycznych organizacji ukraińskich z wyszczególnieniem OUN i UPA.
Już pierwszy termin Artykułu 2 konwencji (Convention on thePrevention and Punishment of the Crime of Genocide) wyczerpuje zgodność definicji z czynami, których autorami byli wymienieni członkowie nacjonalistycznych organizacji ukraińskich. Jedną z wielu (aczkolwiek kluczową ponieważ pierwszą napisaną w tak obszernym zakresie i z tak dużą ilością zeznań ocałałych z ludobójstwa) z pozycji przedstawiających szeroki materiał dowodowy w tym zakresie, jest pozycja dotycząca województwa wołyńskiego Władysława i Ewy Siemaszków: Ludobójstwo dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na ludności polskiej Wołynia 1939-1945 tomy: I i II.

3.Dowody zbrodni ludobójstwa. Uzasadnienie potrzeby ustanowienia Dnia Pamięci 11 lipca.
Pomimo późnego czasu rozpoczęcia badań nad zbrodnią ludobójstwa np na trenie Wołynia (jednego z pośród czterech województw wschodnich II RP – wołyńskie, lwowskie, tarnopolskie, stanisławowskie), na terenach których dokonywano eksterminacji ludobójczej Polaków) osiągnięto wysoki poziom dowodowy. Ilość zebranych relacji, udowodnionych śmierci jako ofiar nacjonalistów ukraińskich – pokazuje poziom zbrodni. Wstrząsające relacje ocalałych (często poprzez pośpiech w wykonywaniu zbrodni przez nacjonalistów ukraińskich), ukazują również inny czynnik występujący w tym ludobójstwie – niezwykłe okrucieństwo sprawców, w czynach mających zniszczyć grupę Polaków zamieszkujących ten obszar. Kulminacją była akcja w dniu 11 lipca 1943 roku, kiedy to napadnięto około 99 miejscowości w ataku symultanicznym i zorganizowanym. Zginęło wtedy prawie jednocześnie kilka tysięcy Polaków (niedziela – atakowani zostali w znacznej części zaskoczeni w kościołach katolickich gdzie sprawowano obrzędy religijne typowe dla polskiej grupy narodowościowej). W wielu relacjach wymienionej pozycji jak i innych spisanych relacji mowa jest o niszczeniu wszelkich śladów materialnych należących do tej grupy narodowościowej: domów, zabudowań gospodarczych, sadów, miejsc sakralnych – i innych rzeczy mogących udowodnić pochodzenie narodowe, etniczne czy religijne właścicieli.
W pracy Dmytro Doncowa „Nacjonalizm” pojawia się wiele wskazówek do takiego postępowania. Przykładem jest tytuł rozdziału IV (str 177 wyd. I-sze 2008): „Fanatyzm i „amoralność” jako czwarty postulat wolicjonalnego nacjonalizmu” w tytule są określone i sugerowane działania nacjonalistów ukraińskich. Zwrot pojawiający się w tekście tego rozdziału „Wszelka nowa idea jest nietolerancyjna” narzuca wizję krwawej przemocy wobec oponentów. Ten ideolog ukraiński, jednocześnie tłumacz „Main Kampf” Adolfa Hitlera na język ukraiński (obecnie przekładu dostępnego oficjalnie na Ukrainie po przejściu pozycji do domeny publicznej), formułuje myśli bardzo zbliżone do myśli Adolfa Hitlera: „Nie tylko świat rządzi się „namiętnościami” a nie intelektem, ale też…prawdziwi władcy świata, żeby zasłużyć na tę nazwę, często musieli być nie tylko entuzjastami i fanatykami, ale w większości wypadków obłąkanymi”. Tłumem kierowali ludzie natchnieni „magnetyczną pasją epileptyków i monomanów” (str 186 „Nacjonalizm” 2008). Ideologia i formowanie grup wykonawczych do zbrodni ludobójstwa były przygotowywane przez lata. Musiał pojawić się tylko impuls, musiała pojawić się okazja do realizacji. Tak stało się podczas trwania II Wojny Światowej. W wyniku współpracy (już przedwojennej) z aparatem III Rzeszy powstały jednostki nacjonalistyczne „Nachtigall” i „Roland”. W 1944 roku sformowano dywizję SS „Galizien”. Powstały oddziały policji ukraińskiej, które przekształciły się w UPA, głównego sprawcę ludobójstwa dokonanego na Polakach w roku 1943-1944. Wielu członków tych jednostek bojowych należało do organizacji przedwojennej OUN (Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów) odpowiedzialnej za liczne akty terrorystyczne w II RP. S. Bandera należący do tej organizacji i w pewnym okresie pełniący rolę przewodniczą, był skazany prawomocnym wyrokiem sądów II RP na karę śmierci, którą zamieniono na dożywocie w wyniku aktu łaski.
Należy zaznaczyć, że w wyniku działalności eksterminacyjnej grup nacjonalistów ukraińskich poniosło śmierć wiele tysięcy Ukraińców nie zgadzających się z nacjonalistyczną wizją Doncowa realizowaną przez wymienione wyżej jednostki czy organizacje, w tym około kilku tysięcy określanych już od lat mianem: „sprawiedliwych” – Ukraińców, którzy próbowali ratować życie swoim polskim sąsiadom.

4.Przykłady upamiętnień ludobójstwa (genocide) w świadomości międzynarodowej.
Przykładów upamiętniających zbrodnię ludobójstwa na społecznościach różnych narodów świata jest wiele. Poniżej kilka z nich.
Dzień pamięci Holokaustu (ang. Holocaust Memorial Day or Holocaust Remembrance Day) – 27 stycznia (UK, UN – ONZ) Wyznaczony 1 listopada 2005 roku przez Zgromadzenie Ogólne ONZ. Jest obchodzony w różnych terminach dla różnych państw. Np. 16 lipca – Francja; dzień masowej wywózki ponad 13 tys. Żydów do Aushwitz, 19 kwietnia – Polska; Rocznica powstania w Getcie Warszawskim.

(Ormiański) Dzień Pamięci o Ludobójstwie – 24 kwietnia. Jest to ormiańskie święto narodowe obchodzone w Armenii i na całym świecie wśród Ormian. Upamiętnia ono ludobójstwo w Turcji na tym narodzie podczas I Wojny Światowej 1915-1918.

Dzień Pamięci Ofiar Ludobójstwa w Rwandzie (ang. Day of Remembrance of the Victims of the Rwanda Genocide) – 7 kwietnia, ustanowiony przez Zgromadzenie Ogólne ONZ rezolucją z 23 grudnia 2003 roku

Dzień Pamięci Ofiar Wielkiego Głodu (od 2004 roku Dzień Pamięci Ofiar Wielkiego Głodu i Represji Politycznych) jest świętem państwowym Ukrainy obchodzonym corocznie w czwartą sobotę listopada.

Szacuje się ilość polskich ofiar, które zginęły z rąk nacjonalistów ukraińskich na liczbę 130-200 tysięcy.


(foto: Piotr Szelągowski, Wiesław Huk)


11 lipca -blog

UPA, Akcja Wisła – 11 Marca. Konferencja Pasta.

konferencja 11 marca

Zapomnij o Kresach:


reż. Jan Łukasik