Ulica imienia zbrodniarza wobec narodu polskiego: Świerczewskiego; Świebodzin

Takich ulic jest niestety, w tym kraju jeszcze parę. Ta poniżej istnieje w Świebodzinie. Oto kilka słów na temat patrona ulicy:
„Karol Świerczewski, ps. „Walter”, sowiecki generał, uczestnik rewolucji bolszewickiej i wojny z Polską w 1920 r.,
skierowany przez ZSRS do dowodzenia jednostkami międzynarodowymi podczas wojny domowej w Hiszpanii oraz w
polskimi formacjami wojskowymi tworzonymi u boku Armii Czerwonej.

Karol Świerczewski urodził się w Warszawie. W listopadzie 1917 roku, jako 20-latek, zgłosił się do bolszewickich
formacji wojskowych, brał udział w pacyfikacjach antybolszewickich ruchów powstańczych na Ukrainie. W 1920 roku
jako dowódca batalionu w 510 pułku piechoty Armii Czerwonej brał udział w walkach przeciw Polsce na froncie
zachodnim. W czerwcu-lipcu 1920 roku w czasie ofensywy wojsk bolszewickich na Warszawę został ranny w walkach z
Wojskiem Polskim (w głowę i w ramię)…
Później był dowódcą pułku, wykładowcą i komisarzem politycznym w Szkole Czerwonych Komunardów. Jako oficer
Moskiewskiego Okręgu Wojskowego był m.in. radnym Moskiewskiej Rady Delegatów Robotniczych, Chłopskich i
Żołnierskich. Ukończył Akademię Wojskową im. Frunzego. W ramach kariery wojskowej w Armii Czerwonej pełnił różne
funkcje sztabowe. W grudniu 1936 roku pod ps. „Walter” został skierowany przez Stalina do Hiszpanii, gdzie najpierw
był dowódcą francusko-belgijskiej XIV Brygady Międzynarodowej, potem dowódcą dywizji m.in. na froncie madryckim.
Realizował tam działania zlecone i nadzorowane bezpośrednio przez sowiecki wywiad zagraniczny. W maju 1938 roku
został odwołany do ZSRR – był w dyspozycji Ludowego Komisariatu Obrony, a od 1939 roku został wykładowcą w
Akademii im. Frunzego. Skierowany na front niemiecki w czerwcu 1941 roku jako dowódca 248 Dywizji Piechoty nie
zdołał zapobiec jej okrążeniu pod Wiaźmą. Wycofany z frontu do prowadzenia szkolnictwa wojskowego na Syberii, w
1943 roku został przez Stalina wyznaczony do pełnienia roli „polskiego generała” w armii Berlinga. Został zastępcą
dowódcy Korpusu, później zastępcą dowódcy Armii Polskiej w ZSRR. Od sierpnia 1944 był dowódcą 2 Armii WP (do VIII
1945 r.). Został członkiem utworzonego pod bokiem Stalina Centralnego Biura Komunistów Polskich. W 1944 roku
mianowano go także „posłem” do stworzonej przez komunistów fasadowej Krajowej Rady Narodowej. Zarówno w
Hiszpanii, jak i na frontach w ZSRR, w Polsce i w Niemczech Świerczewski nie odniósł sukcesów na polu walki.
Szczególnie tragiczna w skutkach była operacja łużycka 2 Armii WP, gdzie jego błędy w dowodzeniu doprowadziły do
tragicznych porażek i olbrzymich strat wśród żołnierzy. Trudności w dowodzeniu w tym okresie były spowodowane m.in.
nieustannym spożywaniem alkoholu i konfliktami z podwładnymi, którzy byli zmuszeni odmawiać wykonania niektórych
niedorzecznych rozkazów. Szczególnie ostro jego decyzje podejmowane pod wpływem alkoholu kwestionował gen.
Aleksander Waszkiewicz. W latach 1946-1947 był wiceministrem zdominowanego przez komunistów resortu obrony
narodowej. Do końca był w pełni dyspozycyjny wobec Stalina i jego przedstawicieli. Mimo polecenia założenia polskiego
munduru nigdy nie przestał być oficerem sowieckim. W marcu 1947 r. zginął pod Baligrodem w Bieszczadach. Po
śmierci stał się ikoną komunistycznej propagandy. Jako „generał Walter” został wykreowany na bohatera wielu legend i
mitów niewiele mających wspólnego z historycznymi realiami.

Świerczewski zatwierdzał wyroki wydane za „przestępstwa polityczne” na jego podkomendnych, m.in. wywodzących
się z szeregów AK. Mimo że przysługiwało mu prawo łaski, wielokrotnie zatwierdzał wyroku śmierci, wydane za tego
rodzaju „przestępstwa”. Był w ten sposób współodpowiedzialny za zbrodnie sądowe. Tylko między 9 grudnia 1944 roku
a 26 marca 1945 roku złożył swój podpis na 39 wyrokach śmierci, wydanych z przyczyn politycznych – z tego 29 zostało
wykonanych.

Należy dodać, że mimo noszenia polskiego munduru, nawet od strony formalnej Świerczewski, podobnie jak inni sowieccy oficerowie, nie przestał być generałem Armii Czerwonej, chociaż tego wówczas ani później nie ujawniano. Mówił o tym m.in. nawiązujący do postanowień Stalina tajny rozkaz naczelnego dowódcy WP o trybie odbywania służby wojskowej generałów i oficerów Armii Czerwonej odkomenderowanych do Wojska Polskiego z 15 stycznia 1945 roku:
Na podstawie dyrektyw Głównodowodzącego Armii Czerwonej ustala się następujące normy w sprawie przebiegu służby wojskowej generałów i oficerów Armii Czerwonej odkomenderowanych dla pełnienia służby w Wojsku Polskim.
1.Generałów i oficerów Armii Czerwonej, znajdujących się w Wojsku Polskim, należy uważać za czasowo
odkomenderowanych do Wojska Polskiego, wychodząc z założenia, że pełnią oni rzeczywistą służbę wojskową w Armii
Czerwonej. Czas służby w Wojsku Polskim wlicza się do ogólnego przebiegu służby.[…] 3. Generałowie i oficerowie
Armii Czerwonej, odbywający służbę wojskową w Wojsku Polskim, jako obywatele ZSRR są zwolnieni z obowiązku
składania przysięgi żołnierskiej przewidzianej w Wojsku Polskim. Przestępstwa przeciwko obowiązkom wojskowym
należy rozpatrywać jako naruszenie przysięgi składanej w Armii Czerwonej. 4. Generałowie i oficerowie Armii Czerwonej
odkomenderowani do służby w Wojsku Polskim podlegają Wojskowym Sądom polskim, z wyjątkiem przestępstw, za
które przewidziana jest kara śmierci. W takich przypadkach generałowie i oficerowie podlegają Trybunałom Wojennym
Armii Czerwonej.

Zamordowani w grudniu 1944 roku na podstawie wyroków zatwierdzonych przez Świerczewskiego (wraz z ich wiekiem
w dniu śmierci):

Mikołaj Piotrowski, s. Jana, (ur. 1919) 25 lat

Rap Mikołaj, s. Józefa, (ur. 1925) 19 lat

Bykowski Wiaczesław, s. Łukjana, (ur. 1926) 18 lat

Szulepkin Jan, s. Bazylego, (ur. 1910) 34 lata

Drus Michał, s. Józefa, (ur. 1903) 41 lat

Sikora Marian, s. Stanisława, (ur. 1914) 30 lat

Pifelt Stefan, s. Stanisława, (ur. 1911) 33 lata

Jankowski Antoni, s. Józefa, (ur. 1911) 33 lata

Witkowski Henryk, s. Józefa (ur. 1912) 32 lata

Jabłoński Jan, s. Jana (ur. 1914) 30 lat

Lisiecki Tadeusz, s. Piotra (ur. 1910) 34 lata

Resz Aleksander, s. Emanuela (ur. 1907) 37 lat

Piwko Jan, s. Jana (ur. 1917) 27 lat

Kukuła Józef, s. Franciszka (ur. 1911) 33 lata

Kielasiński Andrzej, s. Andrzeja (b.d.)

Karkowski Michał, s. Marcina, (ur. 1902) 42 lata

Pelczarska Zofia, c. Nikifora (ur. 1897) 47 lat

Bartosiewicz Stanisław, s. Jana (ur. 1920) 34 lata

Szczepanek Stanisław, s. Jana (ur. 1925) 19 lat

Zamordowani w styczniu 1945 roku na podstawie wyroków zatwierdzonych przez Świerczewskiego:

Reps Apolinary, s. Stanisława

Korczak Zdzisław, s. Tadeusza

Grzędowski Stanisław, s. Kamila

Kozłowski Zbigniew, s. Józefa

Szczepański Wojciech, s. Józefa

Łukasik Aleksander, s. Józefa,

Lubarski Wiktor, s. Józefa,

Jakubczyk Mirosław, s. Bolesława

…”

Karol Świerczewski (?) Walter (1897?-1947)


Materiał ten publikuję dzięki uprzejmości pracowników IPN. Jest on opracowany właśnie w tej szacownej organizacji. Celem jest całkowite rozwianie wątpliwości co do tej osoby, jako zbrodniarza przeciw narodowi polskiemu, co jak widać udowodnił wystarczającą ilość razy.
Każda ulica jeszcze nosząca jego nazwisko i upamiętniająca tego zbrodniarza to okłamywanie nowych pokoleń Polaków rosnących w cieniu pamięci o zbrodniarzu.

Piotr Szelągowski

Autor

Piotrek

Cóż, ten świat nie zawsze działa według norm, które zakładasz,że istnieją...? Co jest dobre co złe? Czy lepiej milczeć na ten temat, czy mówić? Zdecydujcie sami, ja już podjąłem decyzję.

Jedna myśl w temacie “Ulica imienia zbrodniarza wobec narodu polskiego: Świerczewskiego; Świebodzin”

Możliwość komentowania jest wyłączona.