Wilno moje miasto…. Wczoraj i dziś; ale bardziej wczoraj…

Z maila od stałej korespondentki na temat Wilna…:

9 marca uczestniczyłam w wieczorze wileńskim przygotowanym przez Tomasza Kubę Kozłowskiego z DSH i Centrum Promocji Kultury Praga Południe.

Zauroczona oglądałam film Aliny Czerniakowskiej ?Moje Wilno?. Film niezwykły, wykonany na podstawie archiwalnych zdjęć i filmów z okresu międzywojennego, nagrań dźwiękowych, relacji świadków i tekstów literackich.

Przepiękne, serdeczne miasto, doskonale zabudowane przez architektów może stanowić wzór urbanistyki, wspaniałe zabytki i ludzie, którzy żyli w zgodzie. A proporcje ludności były takie: 66% Polaków, 28% ludności pochodzenia żydowskiego, 3, 5% Rosjan, 0, 73% Litwinów.

Mieszkająca w Wilnie młodzież miała wszystko, oprócz doskonałych szkół rzekę do spływów kajakowych, regat jachtowych, niedaleko góry do uprawiania sportów zimowych.

?Moje Wilno? jak i inne filmy Aliny Czerniakowskiej powinny zostać upowszechnione, to filmy o miejscach i ludziach, dzięki którym zaliczamy się do cywilizowanej części świata a których nie znamy. Czy można filmy dołączyć do któregoś wydawnictwa prasowego?

To, że Wilno to bardzo polskie miasto wyraźnie widać było w filmie Jewish life in Wilna (1939.) reżyserii Saula i Izaaka, którego fragment został nam zaprezentowany.

Na zakończenie wieczoru – film Zapomniana rozgłośnia (2009) w reżyserii Józefa Wierzby z Białostockiego Ośrodka TVP poświęcony jednej z najlepszych rozgłośni Polskiego Radia w okresie międzywojennym, jakim było Radio Wilno.

Uroczyste otwarcie rozgłośni nastąpiło 15 stycznia 1928 roku. O trudach i radościach wileńskiej rozgłośni opowiada pierwsza jego spikerka, Krystyna Piekarska. To właśnie tutaj Witold Hulewicz, pisarz, poeta, tłumacz poezji Rilkego, animator życia kulturalnego, jako dyrektor rozgłośni tworzy radiowy „Teatr Wyobraźni”. To tej rozgłośni udzielił wywiadu po zwycięstwie w międzynarodowych zawodach w 1928 r. Franciszek Żwirko, polski lotnik (patrz pomnik Lotnika na skrzyżowaniu alei Żwirki i Wigury z ulicą Wawelską w Warszawie).

W 1932 r. wybudowano nowoczesną rozgłośnię radiową i 2 maszty radiowe o wysokości 70 metrów.

Po przeniesieniu do nowej siedziby przy ulicy Mickiewicza 22 studio radiowe było najnowocześniejsze w kraju, w sali koncertowej mieściła się orkiestra wojskowa. Pracowało w nim wielu znakomitych ludzi, między innymi Czesław Miłosz, laureat nagrody Nobla.

W Wilnie powstał Zakład Elektrit, najnowocześniejszy producent radioodbiorników, pierwsze było radio kryształek, potem produkcja odbiorników lampowych na austriackiej licencji Minerwa. Sprzedaż nie tylko na wileńszczyźnie, również w krajach europejskich, Indiach, Brazylii, Ameryce Południowej.
http://historiaradia.neostrada.pl/Muzeum.html

Bożena Ratter

Autor

Piotrek

Cóż, ten świat nie zawsze działa według norm, które zakładasz,że istnieją...? Co jest dobre co złe? Czy lepiej milczeć na ten temat, czy mówić? Zdecydujcie sami, ja już podjąłem decyzję.