Komorowski przegrał na Ukrainie.

Wśród młodzieży panuje taka interpretacja dotycząca uścisków polityków, podawania sobie ręki itp.
Które ramię wyżej – ten wygrywa. Jak widać ze zdjęcia zamieszczonego w „Głosie Wielkopolskim” z dnia dzisiejszego – Komorowski przegrał. Tak samo dotyczy to uścisków dłoni. Wygrywa ten polityk, którego dłoń przykrywa ściskające się dłonie.
komorowski_przegral
Oczywiście należy traktować taką interpretację w formie żartu czy zabawy.
Swoją drogą ciekawe są ścieżki myślenia młodzieży. Pamiętam, jak za moich „młodych” czasów śmialiśmy się z „niedźwiadków” jakie nasi komuniści robili z Breżniewem.

Na poważnie jednak: lekko zmieniony slogan: „pod publiczkę”, który wypowiedział prezydent Komorowski na Ukrainie, jest już nudny, zgrany i mocno odgrzewany. Mam na myśli słowa: „Bez Ukrainy nie ma wolnej Europy”
Sama Ukraina pomóc sobie nie chce – lub nie potrafi w „byciu” naprawdę wolnym, niezależnym i niepodległym od innych; ciągle jest zależna od wpływów zza oceanu, czy też wpływów finansów unijnych, lub też wpływów rosyjskich – co to ma wspólnego z gwarancją naszej wolności? Wolności Europejskiej?
Europa sobie da radę i bez Ukrainy. Co najwyżej koncerny nie wejdą na jej rynek i nie ograbią do cna obywateli Ukrainy. Tak jak „grabią” naszych obywateli…
Zakazy produkcji rolnej, zniknięcie wszechobecnych malowniczych ryneczków na Ukrainie – to realna groźba działania UE na ich terenach.
Zwykli ludzie stracą. Ale zwykli ludzie się nie liczą.
Jak widać prezydent Komorowski ma dobre powiązania z UE, bo doskonale reprezentuje jej interesy na Ukrainie.
Przecież kiedyś mówiło się: „Bez wolnej Ukrainy nie ma wolnej Polski”
Teraz dla potrzeb oligarchów unijnych ten slogan został zmieniony…

Za to nie znaleźliśmy ani słowa krytyki dotyczącej nazistowskich zachowań na Ukrainie. Tutaj tak surowa UE w swoich granicach pozostaje ślepa…
Do czego to doprowadzi Europę? Do nowej fali przemocy, a może i nawet wojny?
Ostrzeżenie ? nazizm. Dlaczego nie ma rzetelnych informacji?

Smutne to i bolesne że prezydent Polski nie dostrzega tych zagrożeń… dla nas i dla całej Europy.

My jednak mówimy od lat o zagrożeniu: Drugi Festiwal Niepodległości ? Tarnów. Zdjęcia z dnia Kresowego.

Autor

Piotrek

Cóż, ten świat nie zawsze działa według norm, które zakładasz,że istnieją...? Co jest dobre co złe? Czy lepiej milczeć na ten temat, czy mówić? Zdecydujcie sami, ja już podjąłem decyzję.

21 myśli w temacie “Komorowski przegrał na Ukrainie.”

  1. przegrał? przecież to element wieloletniej pro-banderowskiej polityki PO i PiS-u
    to było zaplanowane działanie
    gdyby „pisobanderowcy” uznali to za totalną kompromitację (jak np. Kresowiacy), to dzisiaj wszystkie „prawicowe” media by grzmiały od potępienia, a jest … cisza, kompletna cisza, dla PiS nic się nie stało…
    …to oznacza tylko jedno, obie partie dały wolną rękę banderowskim władzom Ukrainy do uznania UPA
    to było zaplanowane działanie…
    dziś może nie tyle Polska, co solidarnościowy rząd jest jedynym poważnym sojusznikiem bander-Ukrainy, Komorowski mógł bez problemu powstrzymać takie uchwały Werchownej Rady, ale tego nie zrobił, dał przyzwolenie do uznania UPA, dał też przyzwolenie do kolejnej ustawy o represjach za wszelką krytykę UPA, co uderzy m.in. w mieszkających na Ukrainie Polaków…
    nie przegrał Komorowski (on swój sukces osiągnął), przegrała Polska i Polacy, a już szczególnie nasi rodacy na Ukrainie
    teraz dzięki tym działaniom SBU ma podstawy do rozprawienia się ze wszelką opozycja, ze wszelkimi mniejszościami narodowymi na Ukrainie

    a milczenie PiS-u i jego gadzinówek, czyli „Gazety Polskiej” i TV „Republika” świadczy o pełnym poparciu dla tych działań
    mieli okazję do odwetu za kolejne „wiarygodne” rewelacje o tragedii smoleńskiej, a dziwnie siedzą cicho
    i to mimo, że banderowski występ Kaczyńskiego na Majdanie, jego nazistowskie pozdrowienia i bratanie się z czołowymi neobanderowcami w zasadzie zakończyły jego karierę polityczną, wiedział, że Polacy nigdy mu nie wybaczą poparcia dla UPA, i dlatego w zastępstwie wystawił Dudę
    ale mając okazję przy bardziej haniebnych wyczynach wyeliminować z polityki swojego największego konkurenta w ogóle nic nie czyni, znaczy to tylko że Komorowski zezwalając na uznanie UPA i na represje za jej krytykę miał pełne poparcie PiS-u, a przede wszystkim jego czołowych polityków Kaczyńskiego i Dudy

    dziwne, że nie pada tu najważniejszy cytat z wystąpienia Komorowskiego
    http://wiadomosci.onet.pl/swiat/bronislaw-komorowski-polska-podaje-reke-ukrainie/v50g72
    „Nie możemy zapomnieć o bohaterach, którzy walczyli o wolność waszego kraju. Tylko synowie wielkich narodów, tacy jak Ukraińcy, potrafią tak walczyć i pięknie mówić o własnej ofierze – powiedział Bronisław Komorowski na specjalnym wystąpieniu w ukraińskim parlamencie.”

    ci „bohaterowie” to … rezuny z UPA

  2. Nie pada, bo nie wiedziałem o nim. Jak się domyślasz dlatego że byłem na wyjeździe i nie miałem za wiele czasu na analizy.
    „Nie możemy zapomnieć o bohaterach, którzy walczyli o wolność waszego kraju. Tylko synowie wielkich narodów, tacy jak Ukraińcy, potrafią tak walczyć i pięknie mówić o własnej ofierze – powiedział Bronisław Komorowski na specjalnym wystąpieniu w ukraińskim parlamencie.”
    Problem jest spory – to wyraźnie pokazuje, że prezydent Komorowski nie jest prezydentem wszystkich Polaków a już na pewno nie tych którzy zginęli z rąk UPA. I Kresowian ich potomków i braci…
    Zaczyna być jasne że jedyną szansą dla nas jest już tylko jeden prezydent:
    http://science-fiction69.salon24.pl/641458,dlaczego-glosuje-na-kukiza

  3. http://isakowicz.pl/parlament-w-kijowie-wykopal-kolejny-row-miedzy-ukraincami-a-polakami/ – to niestety smutna prawda – gdzie jest PiS ta ostoja patriotyzmu? Gdzie ich silny sprzeciw?
    Słowa ks Isakowicza:
    „….deputowani wspierający rząd Arsenija Jaceniuka na wiosek Jurija Szuchewycza (syna kata Wołynia, Romana Szuchewycza) przyjęli uchwałę gloryfikującą organizacje odpowiedzialne za ludobójstwo dokonane na Polakach i Żydach oraz innych narodach. Jest to uderzenie nie tylko w rodziny pomordowanych, ale i w podwaliny tzw. polskiej polityki wschodniej, budowanej m.in. przez Jerzego Giedroycia, jak i Adama Michnika, Bronisława Komorowskiego, Donalda Tuska oraz Lecha i Jarosława Kaczyńskich. (…) Co na to kandydaci na prezydenta? Czy będą przekonywać, że „Polacy, nic się nie stało” lub też nabiorą wody w usta? Milczenie i uciekanie od odpowiedzi będzie w tej sytuacji poparciem dla uchwały ukraińskiego parlamentu.”

  4. z maila: „Szef Instytutu Pamięci Narodowej przyznaje, że trudno mówić o przypadkowej zbieżności wizyty polskiego prezydenta w ukraińskim parlamencie i następującej po niej uchwale, oddającej honory UPA. Ukraiński parlament w dniu, gdy przemawiał tam Bronisław Komorowski, przyjął ustawę, w której uznał za „bojowników o wolność i niezależność Ukrainy” między innymi członków Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów i Ukraińskiej Powstańczej Armii, odpowiedzialnej za mordy na Polakach.” link do nadesłanego źródła: https://miziaforum.wordpress.com/2015/04/10/bronislaw-komorowski-w-kijowie-oddal-czesc-i-honory-bojownikom-o-u-n-i-u-p-a-taki-byl-cel-wizyty-o-czym-informuje-nas-szef-i-p-n/

  5. Analizując całość wydarzeń myślę, że jeden z moich przedmówców miał rację twierdząc, że Komorowski chyba jednak nie przegrał… On chyba tylko zwyczajnie zrealizował swoją własną, ANTYPOLSKĄ, koncepcję bratania się z banderowcami. Problem polega jednak na tym, że gdyby robił to jako obywatel Komorowski, moglibyśmy mu zarzucić co najwyżej głupotę, gdy jednak robi to jako prezydent, sprawa wygląda o wiele poważniej… Wszystko to, co stało się w Kijowie, oznacza totalną porażkę Polski! Mało tego – Polska za sprawą CELOWYCH działań Ukraińców została ośmieszona i poniżona a zachowania Komorowskiego nie sposób komentować inaczej, niż zgodnie ze starą prawdą mówiącą, że każdemu zdrajcy można nawet napluć w twarz, a on i tak będzie uznawał, że to tyko deszcz pada…
    Konsekwencje tego, co stało się w Kijowie będą brzemienne w skutkach i to bez względu na to, kto obejmie urząd prezydenta po Komorowskim. Nie łatwo bowiem będzie się wycofać z pewnych deklaracji na tak wysokim szczeblu, choć oczywiście nie jest to niemożliwe.
    Należy również mieć świadomość, że środowiska banderowskie zarówno z Ukrainy jak i z Polski dostały do rąk olbrzymi argument do prowadzenia jawnej, antypolskiej polityki! Działania Ukraińców miały przecież także na celu wysondowanie tego, jak daleko można posunąć się w tej otwartej antypolskiej polityce, aby nie wywołać reakcji władz polskich. Zachowanie Komorowskiego przeszło chyba ich najśmielsze oczekiwania, bo oto okazało się, że nie tylko w obecności prezydenta RP można Polskę poniżyć i ośmieszyć – rzeczony prezydent przyłączył się nawet swym przemówieniem do grupy opluwających Rzeczpospolitą i jej Obywateli!!!
    Staje się jasne, że najbliższe wybory prezydenckie muszą przynieść zmiany i to zmiany diametralne. Bez względu na zapatrywania polityczne, żaden Polak z pewnością nie powinien oddawać głosu na Komorowskiego, który piastując swój urząd zachowuje się niczym małpa, której dano żyletki, a która w takim wypadku nie dość, że sobie zrobi krzywdę, to jeszcze wszystkich wokół okaleczy.
    Jeśli to się nie zmieni, czeka nas marny los…

  6. I tego wszystkiego dowiadujemy się z wiadomości alternatywnych z internetu. A gdzie podziała się wolna prasa w Polsce gdzie opozycja?! Przecież jesteśmy ponoć wolni! 25lat WOLNOŚCI !!!! Ćwieć wieku ukradzione Polakom z życia. I czym możemy się pochwalić? Wolna prasa w podziemiu internetowym jakbyśmy byli pod okupacją.
    Jak dotrzeć do tych ludzi którzy nie mają wglądu do wiadomosci alternatywnych. Jak wyjść na zewnątrz???
    Pozwolę sobie tutaj przytoczyć artykuł Pawła Siergiejczyka
    „25 lat zniewalania Polski. Raport o wyprzedaży majątku narodowego”

    „Trzeba bronić dorobku 25 lat naszej wolności – być z niego dumnym i czerpać inspirację na przyszłość” – przekonuje w swoich reklamówkach wyborczych Bronisław Komorowski. Ta obrona w wykonaniu wieloletniego polityka UD, UW, AWS i PO nie dziwi, ponieważ Komorowski przez większość ostatniego ćwierćwiecza znajdował się w rządzącym establishmencie i ponosi współodpowiedzialność za kształt „polskiej wolności”.

    Ale jest jeszcze inny, ważniejszy powód determinacji obecnego prezydenta i jego obozu, by „bronić dorobku” III RP. Otóż „dorobek” ten obejmuje uczynienie z Polski kolonii zagranicznego kapitału, głównie poprzez wyprzedaż majątku narodowego w ręce obcych nabywców. Skutki tej polityki, prowadzonej przez kolejne rządy (zwłaszcza te, w których uczestniczył lub które aktywnie wspierał Bronisław Komorowski), są dziś opłakane. A więc tak naprawdę zamiast być dumnymi z „25 lat wolności” powinniśmy jako naród czuć się oszukani przez elity, które zafundowały nam nową niewolę – tym razem ekonomiczną.
    Poniższy raport zawiera bilans wyprzedaży majątku narodowego w ostatnim ćwierćwieczu.

    Sektor finansowy

    W 1992 r. rozpoczęła się prywatyzacja polskich banków. Jako pierwszy sprzedano BRE Bank, który trafił w ręce niemieckiego Commerzbanku. Potem był Bank Śląski, przejęty przez holenderski ING. Irlandzki AIB kupił Wielkopolski Bank Kredytowy, a następnie Bank Zachodni i połączył je w jeden Bank Zachodni WBK. Jednak w 2011 r. z powodu kryzysu Irlandczycy sprzedali BZ WBK hiszpańskiemu bankowi Santander. Bank Gdański najpierw został kupiony przez prywatny Bank Inicjatyw Gospodarczych, który powstał w 1989 r. w środowisku komunistycznej nomenklatury, a następnie już jednolity BIG Bank Gdański przejęli Portugalczycy z banku Millenium, nadając mu swoją nazwę. Inwestorem strategicznym w Banku Przemysłowo-Handlowym został niemiecki Bayerische Hypo- und Vereinsbank, zaś w Powszechnym Banku Kredytowym – austriacki Bank Austria Creditanstalt. Później obaj zagraniczni właściciele połączyli się, a ich polskie filie przyjęły wspólną nazwę BPH, którego większość oddziałów z czasem została włączona do Pekao SA, zaś reszta – do amerykańskiego GE Money Banku. Sam Pekao SA od wielu lat jest własnością włoskiej grupy UniCredit, podobnie jak Bank Handlowy – amerykańskiego Citibanku. Ostatnim sprywatyzowanym podmiotem z tej branży był Bank Gospodarki Żywnościowej, kontrolowany dziś przez holenderski Rabobank. W posiadaniu skarbu państwa pozostaje już tylko 31 proc. udziałów w PKO BP oraz całkowicie państwowy Bank
    Gospodarstwa Krajowego.
    Obcy kapitał dominował też w prywatyzacji branży ubezpieczeniowej. Największa firma, Powszechny Zakład Ubezpieczeń, przeżywał przy tym wieloletnie zawirowania: najpierw rząd Buzka zawarł umowę o sprzedaży 20 proc. akcji portugalsko-holenderskiemu konsorcjum Eureko i 10 proc. Bankowi Gdańskiemu (które z czasem także przejęło Eureko), a później podpisał aneks do tej umowy, gwarantujący Eureko zakup dalszych 21 proc. Ponieważ jednak aneks nie został zrealizowany, sprawa trafiła do międzynarodowego arbitrażu i wreszcie za rządów Tuska doszło do zawarcia ugody, na mocy której Holendrzy sprzedali większość swoich akcji na giełdzie. Także skarb państwa pozbył się w ten sposób części swoich udziałów i dziś posiada ich już tylko 35 proc.
    Najbardziej wymowną ilustracją prywatyzacyjnego szaleństwa jest wyprzedaż akcji Giełdy Papierów Wartościowych, poprzez którą realizuje się największe transakcje prywatyzacyjne. Obecnie skarb państwa posiada zaledwie 35 proc. udziałów w GPW, choć nadal ma zagwarantowany ponad 50-proc. udział głosów na walnym zgromadzeniu.
    Sektor górniczy i energetyczny
    Tak hołubiona w PRL branża węglowa nie miała w III RP szczęścia. Najpierw rząd Buzka w ramach realizacji „programu naprawy górnictwa” zlikwidował lub połączył 26 kopalń węgla kamiennego, zmniejszając zatrudnienie o ok. 150 tys. osób. Natomiast rząd Tuska rozpoczął prywatyzację tej branży: całkowicie sprzedano kopalnię „Bogdanka” leżącą niedaleko Lublina, a także 31 proc. akcji Jastrzębskiej Spółki Węglowej. Natomiast w KGHM Polska Miedź, który prywatyzowano w kilku etapach, skarb państwa posiada dziś niespełna 32 proc. udziałów. A w PKN Orlen, który jest największą firmą paliwową w Polsce, państwo ma już tylko 27,5 proc. akcji.
    W latach 2006-2007 powstały w tej branży cztery duże koncerny. Jak dotąd w większości sprywatyzowany został śląski Tauron (skarb państwa zachował tylko 30 proc. udziałów plus wpływ na 10 proc. udziałów w rękach KGHM), a częściowo – gdańska Energa (51,5 proc. udziałów skarbu państwa w kapitale zakładowym, choć 64 proc. głosów na walnym zgromadzeniu akcjonariuszy), poznańska Enea (51,5 proc. udziałów skarbu państwa) i warszawska Polska Grupa Energetyczna (ponad 58 proc. udziałów skarbu państwa). Trzeba jednak pamiętać, że na tych czterech koncernach polska energetyka się nie kończy. Zanim one powstały, przystąpiono do wyprzedaży wielu lokalnych elektrowni i elektrociepłowni, czego najgłośniejszym przykładem był warszawski Stoen, przejęty przez niemiecką firmę RWE. Ten sam właściciel kontroluje zresztą także Elektrociepłownię Będzin.
    Warto zwrócić uwagę, że największymi inwestorami w branży energetycznej okazały się zagraniczne koncerny państwowe, co sprawia, że trudno te transakcje określić mianem prywatyzacji. Francuski koncern Électricité de France kupił elektrociepłownie Kraków, Zielona Góra, Rybnik, Wybrzeże, a także Toruńską Energetykę Cergia, Zespół Elektrociepłowni Wrocławskich „Kogeneracja” i Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej w Tarnobrzegu. Z kolei szwedzki koncern Vattenfall nabył Elektrociepłownie Warszawskie (7 przedsiębiorstw ogrzewających stolicę) oraz Górnośląski Zakład Energetyczny. 10 lat po tym zakupie Szwedzi odsprzedali obie firmy kontrolowanym przez skarb państwa spółkom PGNiG i Tauron, przy czym – zdaniem ekspertów – nabywcy znacznie przepłacili.
    Naszą energetykę przejmują nawet Czesi. Tamtejsza firma CEZ kupiła Elektrownię Skawina i Elektrociepłownię Chorzów. Z kolei francuski koncern GdF Suez stał się właścicielem Elektrowni Połaniec, zaś Stołeczne Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej przeszło w ręce francuskiej firmy Dalkia, która wcześniej kupiła już Zespół Elektrociepłowni w Łodzi, Zespół Elektrociepłowni Poznańskich, Poznańską Energetykę Cieplną oraz infrastrukturę ciepłowniczą w kilkudziesięciu mniejszych miastach.
    W tej branży zaznaczył swoją obecność również jeden z najbogatszych polskich biznesmenów, Zygmunt Solorz-Żak. Poprzez spółkę Elektrim został on właścicielem niemal połowy udziałów w Zespole Elektrowni Pątnów-Adamów-Konin i po wieloletnim sporze ze skarbem państwa, za rządów Tuska przejął kontrolę nad całym koncernem, do którego dołączono jeszcze kopalnie węgla brunatnego Adamów i Konin. Warto dodać, że ten sam Solorz-Żak kupił również spółkę Polkomtel, operatora sieci komórkowej Plus, należącego wcześniej do kilku firm kontrolowanych przez skarb państwa.
    Sektor hutniczy
    Już w 1992 r. Hutę Warszawa sprzedano włoskiemu koncernowi Lucchini, który po kilkunastu latach odsprzedał ją firmie ArcelorMittal Poland. Ta ostatnia wchodzi w skład największego koncernu hutniczego świata, hindusko-amerykańskiego Mittal Steel Company, któremu rząd Millera sprzedał Polskie Huty Stali. W skład PHS wchodzą 4 przedsiębiorstwa stanowiące łącznie 70 proc. branży stalowej w Polsce: Huta Katowice w Dąbrowie Górniczej, Huta im. T. Sendzimira w Krakowie, Huta Florian w Świętochłowicach, Huta Cedler w Sosnowcu. Później ArcelorMittal Poland dokupiła Hutę Królewska w Chorzowie i Koksownię Zdzieszowice.
    Spośród innych firm z tej branży zwraca uwagę los Huty Stalowa Wola, której cywilna część została sprzedana chińskiemu koncernowi Guangxi LiuGong Machinery. Natomiast Hutę Ostrowiec nabyła hiszpańska grupa Celsa, zaś Hutę Zawiercie – amerykańska firma Commercial Metals Company. Pozostałe huty metali zostały zlikwidowane lub znajdują się w stanie upadłości.
    Całkowicie sprywatyzowane zostało hutnictwo szkła, i to już w pierwszych latach III RP. Właścicielami poszczególnych zakładów zostali Niemcy (Huta Szkła „Biaglass” w Białymstoku, Huta Szkła Okiennego „Kunice” w Żarach, Huta Szkła „Ujście”), Austriacy (Częstochowska Huta Szkła), Amerykanie (Huta Szkła „Jarosław”, Huta Szkła „Antoninek” w Poznaniu). Natomiast Krośnieńskie Huty Szkła, które były jedną z pierwszych pięciu spółek notowanych na warszawskiej giełdzie w 1991 r., od kilku lat znajdują się w upadłości, a ich majątek jest likwidowany.
    Sektor stoczniowy
    Stocznie, które w każdym nadmorskim kraju są podstawą gospodarki morskiej, w III RP padły ofiarą nieudolnej polityki kolejnych rządów. Najsławniejsza z nich, Stocznia Gdańska, najpierw została postawiona w stan upadłości, potem połączona ze Stocznią Gdynia, a w końcu sprzedana ukraińskiemu Związkowi Przemysłowemu Donbasu (który wcześniej kupił też Hutę Częstochowa), przejętemu po pewnym czasie przez dwa rosyjskie koncerny. Natomiast stocznie w Gdyni i Szczecinie również przeszły postępowania upadłościowe, by w końcu otrzymać pomoc państwa, którą jednak Komisja Europejska uznała za nielegalną. Rząd Tuska przez wiele miesięcy mamił opinie publiczną wizją inwestora z Kataru, który miałby uratować obie firmy, a gdy okazało się to fikcją, przystąpiono do całkowitej wyprzedaży majątku tych stoczni (oraz zwalniania pracowników), by spłacić wierzycieli.
    Telekomunikacja i Ruch
    Największą prywatyzacją w dziejach III RP była sprzedaż Telekomunikacji Polskiej SA, która wówczas posiadała monopol na rynku telefonii stacjonarnej. Rząd Buzka sprzedał niemal połowę udziałów w TP SA konsorcjum francuskiej państwowej firmy France Télécom i Kulczyk Holding. W następnych latach Francuzi odkupili akcje należące do Kulczyka i dziś sami kontrolują Telekomunikację, zmieniając jej nazwę na Orange Polska.
    Inną bardzo znaczącą firmą, która przeszła w obce ręce, jest Ruch SA – największy kolporter prasy na polskim rynku. Pomysły na jego prywatyzację snuto od dawna, lecz dopiero w 2010 r. sprzedano zarejestrowanej w Holandii spółce Lurena Investments, za której pośrednictwem swoje inwestycje prowadzą dwa amerykańskie fundusze inwestycyjne.
    Sektor farmaceutyczny
    Niezwykle intratna – także ze względu na politykę refundacyjną państwa – jest w Polsce produkcja leków. Nic dziwnego, że prywatyzowane zakłady farmaceutyczne zawsze miały znaczących nabywców. Za rządów Buzka amerykański koncern ICN przejął Polfę Rzeszów, a brytyjski Glaxo Wellcome Found – Polfę Poznań. Polfy w Kutnie i Krakowie należą dziś do izraelskiej grupy Teva (choć zakład krakowski pierwotnie sprzedano chorwackiej firmie Pliva), Polfa Grodzisk Mazowiecki – do węgierskiej spółki Gedeon Richter, Polfa Bolesławiec – do niemieckiej firmy Gerresheimer, Polfa Łódź – do słoweńsko-polskiej spółki Sensilab, jeleniogórska Jelfa – do litewskiej grupy Sanitas (sprzedanej kilka lat temu kanadyjskiej firmie Valeant Pharmaceuticals). Jedynym krajowym potentatem w tej branży jest znany biznesmen Jerzy Starak, który przejął Polfy w Starogardzie Gdańskim (obecnie Polpharma), Lublinie i Warszawie.
    Uzdrowiska
    Pierwszym sprywatyzowanym uzdrowiskiem był Nałęczów, sprzedany w 2001 r. holenderskiej firmie East Springs International. Ale dopiero rząd Tuska na masową skalę przystąpił do pozbywania się firm z tej – jakże ważnej społecznie – branży. W ostatnich latach pod młotek poszły uzdrowiska: Ustka, Kraków-Swoszowice, Ustroń, „Solanki” Inowrocław, Połczyn, Cieplice, Wieniec, Przerzeczyn, Świeradów Czerniawa, Kamień Pomorski, Konstancin-Zdrój, Iwonicz oraz Zespół Uzdrowisk Kłodzkich.
    Sektor chemiczny
    Większość przedsiębiorstw z branży chemicznej została sprzedana jeszcze w latach 90. Firmy z marką Pollena kupili głównie Niemcy („Pollena-Nowy Dwór Mazowiecki”, „Pollena-Racibórz”, „Pollena-Lechia” w Poznaniu), Brytyjczycy („Pollena-Wrocław”, „Pollena-Uroda” w Warszawie) i Holendrzy („Pollena-Bydgoszcz”). Z kolei branżę oponiarską zdominowali Amerykanie (Sanockie Zakłady Przemysłu Gumowego „Stomil Sanok”, Firma Oponiarska „Dębica”) i Francuzi („Stomil-Olsztyn”).
    Polską celulozę wykupili również Amerykanie (Zakłady Celulozowo-Papiernicze w Kwidzynie, Przedsiębiorstwo Opakowań „Pakpol” w Białymstoku), ale także Szwedzi (Kostrzyńskie Zakłady Papiernicze), Brytyjczycy (Kieleckie Zakłady Wyrobów Papierowych) czy Francuzi (Śląskie Zakłady Papiernicze „Silesianpap” w Tychach).
    Wielu chętnych z zachodniej Europy znalazło się do przejęcia branży cementowej: przede wszystkim Niemcy (Cementownia „Odra” w Opolu, Kombinat Cementowo-Wapienniczy „Warta” w Działoszynie, Cementownia „Nowiny”, Cementownia „Warszawa”, Cementownia „Wejherowo”), lecz także Belgowie (Cementownia „Strzelce Opolskie”, Zakłady Cementowo-Wapiennicze „Górażdże” w Opolu), Francuzi (Kombinat Cementowo-Wapienniczy „Kujawy” w Piechcinie, Cementownia „Małogoszcz”), Irlandczycy (Cementownia „Ożarów”, Cementownia „Rejowiec”).
    Sektor spożywczy
    Wśród pierwszych firm prywatyzowanych w III RP znalazła się najsławniejsza polska fabryka czekolady E. Wedel SA. Najpierw kupił ją amerykański koncern PepsiCo., następnie brytyjska firma Cadbury, później kolejny amerykański koncern Kraft Foods, który jednak na żądanie Komisji Europejskiej musiał się pozbyć warszawskich zakładów, więc sprzedał je japońskiemu koncernowi Lotte Group. Losy Wedla stanowią dobrą ilustrację tego, jak potraktowano polski przemysł spożywczy, nawet ten z ogromnymi tradycjami. Szczególnie aktywni okazali się tu Amerykanie, którzy już na początku lat 90. kupili m.in. Zakłady Przemysłu Cukierniczego „Olza” w Cieszynie, Zakłady Przemysłu Owocowo-Warzywnego „Pudliszki”, rzeszowską „Alimę”, poznańskie zakłady „Amino”. Zainteresowali się także branżą tłuszczową (Nadodrzańskie Zakłady Przemysłu Tłuszczowego w Brzegu), podobnie jak Holendrzy (Zakłady Tłuszczowe „Olmex” w Katowicach, Zakłady Tłuszczowe „Kruszwica”). Natomiast w branży cukrowniczej dominują dziś trzy niemieckie koncerny: Südzucker jest właścicielem cukrowni Cerekiew, Ropczyce, Strzelin, Strzyżów, Świdnica, Pfeifer&Langen – cukrowni w Gostyniu, Miejskiej Górce, Środzie Wielkopolskiej i Glinojecku, zaś Nordzucker – cukrowni w Chełmży i Opalenicy. Należąca wciąż do państwa Krajowa Spółka Cukrowa kontroluje tylko 7 zakładów.
    Sprywatyzowano również branżę spirytusową. I tu mocno zaznaczyli swoją obecność zagraniczni inwestorzy kupujący poszczególne Polmosy: Francuzi (w Poznaniu), Szwedzi (w Zielonej Górze), Brytyjczycy (w Łańcucie). Choć znaleźli się też krajowi biznesmeni, tacy jak Janusz Palikot, który jeszcze od rządu Buzka kupił Polmos w Lublinie, czy Aleksander Gudzowaty, któremu rząd Millera sprzedał Polmos we Wrocławiu.
    Podobnie było z zakładami tytoniowymi, które zostały przejęte przez wielkie międzynarodowe koncerny: British American Tobacco (Przedsiębiorstwo Wyrobów Tytoniowych w Augustowie), Philip Morris (Zakłady Przemysłu Tytoniowego w Krakowie), Imperial Tobacco (Zakłady Przemysłu Tytoniowego w Radomiu, Wytwórnia Wyrobów Tytoniowych w Poznaniu).
    Kto sprzedał i za ile?
    Prywatyzację majątku państwowego rozpoczął w 1991 r. rząd Jana Krzysztofa Bieleckiego, w którym ministrem przekształceń własnościowych był Janusz Lewandowski. Funkcję tę pełnił on także w rządzie Hanny Suchockiej w latach 1992-1993. W sumie jednak dochody z prywatyzacji w pierwszym okresie rządów postsolidarnościowych wyniosły niespełna 1,5 mld zł. Ekipa SLD-PSL, w której za przekształcenia własnościowe odpowiadał Wiesław Kaczmarek, przekroczyła tę kwotę już w pierwszym roku swego urzędowania. W następnych latach prywatyzacja znacznie przyspieszyła: w 1995 r. dochody z niej wyniosły 2,6 mld zł, w 1996 r. – 3,7 mld zł, a w 1997 r. – 6,5 mld zł.
    Rekordowa okazała się jednak kolejna kadencja, w której rządził Polską Jerzy Buzek. Jego ministrowie z koalicji AWS-UW, zwłaszcza Emil Wąsacz i Aldona Kamela-Sowińska, już w 1998 r. sprzedali majątek za 7 mld zł, w 1999 r. – za ponad 13 mld zł, w rekordowym roku 2000 – za 27 mld zł, zaś w 2001 r. – za 6,8 mld zł. Dochody z prywatyzacji znacznie zmalały za rządów Leszka Millera (2,8 mld zł w 2002 r. i 4,1 mld zł w 2003 r.), by znów wzrosnąć pod rządami Marka Belki, gdy ministrem skarbu państwa był Jacek Socha (ponad 10 mld zł w 2004 r. i 3,8 mld zł w 2005 r.). Na wstrzymanie masowej wyprzedaży mienia państwowego zdecydował się tylko rząd Prawa i Sprawiedliwości, dlatego był to okres najmniejszych wpływów z prywatyzacji (zaledwie 622 mln zł w 2006 r. i 1,9 mld zł w 2007 r.).
    Powrót do forsownej prywatyzacji nastąpił pod rządami Donalda Tuska, szczególnie w jego pierwszej kadencji, gdy resortem skarbu zarządzał Aleksander Grad. Za sprzedany majątek w 2008 r. udało mu się uzyskać kwotę niespełna 2,4 mld zł, w 2009 r. – 6,6 mld zł, a rekordowy okazał się rok 2010, gdy przychody resortu skarbu sięgnęły 22 mld zł. W 2011 r. było to 13 mld zł, a rok później, gdy Grada zastąpił Mikołaj Budzanowski – ponad 9 mld zł. Ostatnie lata, gdy ministrem skarbu jest Włodzimierz Karpiński, nie przyniosły już tak dużych dochodów: w 2013 r. – 4,4 mld zł, a w 2014 r. – tylko 1 mld zł. Czy to oznacza powolne odejście od wyprzedaży majątku narodowego? Nie, po prostu tego majątku jest coraz mniej i nie należy już liczyć na takie kwoty, jak uzyskiwali Wąsacz czy Grad.
    W sumie za rządów PO-PSL uzyskano z prywatyzacji ok. 58,6 mld zł. To więcej niż w okresie rządów Buzka, który był dotąd rekordowy pod tym względem (ok. 54,3 mld zł). Natomiast od roku 1991 do 2014 sprzedano majątek państwowy za łączną kwotę ok. 152,5 mld zł. To mniej więcej połowa rocznego budżetu państwa!
    Czy za te pieniądze Polska się rozwinęła? Czy zbudowano autostrady, nowe linie kolejowe, szkoły, szpitale? A może zaoszczędzono te miliardy na jakimś funduszu rezerwowym, by służyły emerytom, którzy przecież budowali sprzedawane zakłady pracy? Niestety nie. Całe dochody z prywatyzacji – i tak przecież znacznie zaniżone w stosunku do wartości sprzedanego majątku – zostały po prostu „przejedzone” przez kolejne rządy, traktujące je jako dodatkowe źródło dochodów budżetowych. W ten sposób my, Polacy, nie mamy już ani majątku wypracowanego przez kilka pokoleń, ani pieniędzy, za które ten majątek został sprzedany.
    Czy odpowiedzialni za tę politykę – kolejni ministrowie, premierzy i prezydenci – poniosą kiedyś sprawiedliwą karę? Czy staną przed narodowym trybunałem, który osądzi ten „dorobek polskiej wolności”? Musimy zrobić wszystko, aby tak się stało.

    Paweł Siergiejczyk

    Artykuł ukazał się w tygodniku „Nasza Polska” nr 12 (1010) z 24 III 2015 r.

    Pozdrawiam,
    Wojtek

  7. A to z kolei komentarz pana doktora Andrzeja Zapałowskiego na temat tej wizyty pan Zapałowski powiedział m.in coś takiego, że prezydent Polski przepraszający w ukraińskim parlamencie Ukraińców to nieporozumienie i, że to prezydent Poroszenko w imieniu Ukrainy powinien przeprosić Polaków za zbrodnie popełnione przez organizacje nacjonalistyczne. http://www.naszdziennik.pl/polska-kraj/135017,bezowocna-wizyta.html

  8. Polecam film na youtube – Polacy bez praw wyborczych ! Dr Wojciech Błasiak o patologii polskiego systemu partyjnego, ordynacji wyborczej, suwerenności państwa, oligarchii parlamentarnej, faktycznym braku demokracji w Polsce i analogicznych rozwiązaniach systemowych na świecie. Jowach – rozmowę prowadzi Izabela Litwin.

    http://youtu.be/vThU-wPudPE

  9. najpierw Choma niech przeprosi za doroczne defilady rezunów UPA ulicami Przemyśla, za zdemolowanie pomnika pomordowanym na Kresach
    po banderowskich wyczynach Kaczyńskiego na Majdanie PiS widzi, że traci grunt pod nogami, że społeczeństwo nie wybaczy im poparcia ludobójców z UPA
    w wyborach prezydenckich Kaczyński nie bierze udziału, bo wie, że za jego gesty na Majdanie jest politycznie skończony, i tylko dlatego wystawił swojego figuranta Dudę, żałosną parodię polityka

    http://static.polskieradio.pl/files/8043b884-6706-4049-96d7-284d19a74924.file

    to było na długo zanim banderowskie hordy ze „Swobody” i „Prawego Sektora” obaliły legalną władzę prezydenta Janukowycza
    dziś takie manifestacje na ulicach ukraińskich miast to codzienność, ale jeszcze kilka lat temu możliwe to było jedynie w … Polsce
    i to właśnie w Przemyślu, pod rządami PiS-owca Chomy

    http://www.kresy.pl/wydarzenia,spoleczenstwo?zobacz/polityk-pis-musimy-popierac-ukraine-ze-wzgledu-na-wolyn

    a to prawdziwe oblicze PiS-u? mamy popierać banderowską Ukrainę?
    mamy dać drugą szansę rezunom z „Prawego Sektora” na ostateczne rozwiązanie kwestii polskiej na Ukrainie?
    jeżeli PiS jawnie popiera banderowskie ludobójstwo to za takie hasła należy PiS zdelegalizować, członków tej partii pozbawić polskiego obywatelstwa i dać bilet w jedną stronę na Ukrainę?

Możliwość komentowania jest wyłączona.